Powiew Ducha Świętego w Otwocku 

Wraz z osobami z białostockiej WŻCh- Basią, Bożenką, Dorotką i Edwardem uczestniczyłam w dn.7-10 lipca w letniej sesji Seminarium dla animatorów w Otwocku. Tytuł przewodni sesji- ,,Stawać się animatorem życia duchowego w świecie”. Spotkanie to było dla mnie niezwykłym doświadczeniem wspólnoty krajowej, jedności ducha, przyjaźni, poznaniem, a jednocześnie pogłębieniem ważnych dla rozwoju mojej osoby i wspólnoty treści.

Niezwykle cenna okazała się konferencja o. Adama Schulca o metodach formacji WŻCh – zawierała wiele praktycznych  wiadomości, które na pewno wykorzystam. Podczas pracy indywidualnej i grupowej nad materiałami z konferencji uświadomiłam sobie, jak wiele już otrzymałam na drodze mojej siedmioletniej formacji i bycia we wspólnocie z ludźmi WŻCh oraz jak wiele jeszcze przede mną.

Po raz kolejny (w zeszłym roku byłam na Międzynarodowym Campie WŻCh w Przedborowie) zetknęłam się wielką różnorodnością, bogactwem zawodów, zdolności, talentów członków wspólnoty, wykorzystywanych dla dobra WŻCh  i  środowisk, w których żyją. Spotkałam i poznałam ludzi otwartych, ludzi z wieloma pomysłami i pragnieniami, aby zmieniać świat na bardziej Boży. Jednocześnie ci ludzie okazali się skromnymi, stale pracującymi nad sobą, chłonnymi wiedzy. Wzrastała we mnie duma, że należę do takiego ruchu, który kształtował też wiele wybitnych postaci znanych z historii, świętych i błogosławionych, np. ulubionych moich świętych - Jana Pawła II, Matkę Teresę z Kalkuty, Andrzeja Bobolę, Stanisława Kostkę, Urszulę Ledóchowską  i oczywiście Ignacego Loyolę - twórcę ćwiczeń duchowych. Uświadomiłam sobie, że należę do tej większej wspólnoty- krajowej i światowej, a to co podejmuję w różnych wymiarach życia, nie jest bez znaczenia i w jakiś sposób przemienia mnie i świat wokół mnie.

Na wszystkich spotkaniach panowała ogólna radość, prostota, wiele humoru wnosiły osoby prowadzące konferencje - wtórowali im uczestnicy, co nie ujmowało nic z ważności i wagi przekazywanych treści. Przez cały pobyt ,,dało się odczuć” powiew Ducha WŻCh.

Po konferencji o. Adama Schulca SJ pt. ,,Realizacja Przymierza drogą odnowy duchowej Świata”, uroczystej Mszy św. połączonej z odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych oraz składaniem lub odnowieniem Przymierza, zrodziło się we mnie pragnienie złożenia w przyszłości stałego Przymierza. Jestem wdzięczna Bogu, że powołał mnie do wspólnoty ludzi ambitnych, ciekawych, ludzi, którzy nie zatrzymują się na tym, co jest, ale chcą więcej, lepiej, głębiej według ignacjańskiej zasady,,Magis”.

Wiele praktycznych wskazań do wykorzystania w życiu codziennym i we wspólnocie wniosła katecheza p. Elżbiety Gleby ,,Sytuacje kryzysowe w grupie i jak sobie z nimi radzić”. Po prelekcji wszyscy uczestnicy wstali i bili brawo. Pogłębiłam wiadomości o rozeznawaniu duchowym i myślę, że teraz bardziej świadomie będę je podejmować.

Ważne i dające wiele radości były dla mnie spotkania, rozmowy z osobami, które poznałam na wcześniejszych wyjazdach ogólnopolskich i w Przedborowie. Pozdrawiam wspólnotę wrocławską, kaliską, poznańską, łódzką i warszawską. Seminarium stało się okazją do poszerzenia  i pogłębienia znajomości, ubogacaniem się  doświadczeniami innych, albo zwyczajnie byciem ze sobą i wspólnym spędzaniem  wolnego czasu. Myślę, że to spotkanie zaowocuje już wkrótce jakimś wspólnym wyjazdem, bo takie mamy plany.

Do Białegostoku wróciłam z dobrymi wspomnieniami, umocniona i  z ,,Ewangelią na każdy dzień”, którą podarowała mi współlokatorka pokoju.   Jestem wdzięczna organizatorom oraz wszystkim uczestnikom, że dane mi było uczestniczyć w tak bogatym w wiele wrażeń i doświadczeń spotkaniu.

Ewa – wspólnota św. Ignacy