Będziesz miłował

Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję.” Te słowa, to przykazanie Pana Boga, wybrzmiewające wyraźnie w księdze Powtórzonego Prawa stało się mottem sobotnio-niedzielnego skupienia naszej Wspólnoty.

Dlaczego właśnie te słowa?

Ponieważ ich ważność Pan Jezus tak mocno potwierdził osobiście.  Zapytany: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»  „Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych».” Czy trzeba tłumaczyć dłużej?

Stąd już niedaleko nam było do rozważań na temat innego przykazania, które rzuca światło i czyni możliwym wypełnienie poprzednich – „wytrwacie we Mnie”.

Zakończyliśmy rozważaniami o „jednym owocu Ducha Świętego”, którym jest chrześcijanin cechujący się cnotami miłości, radości, pokoju, cierpliwości, uprzejmości, dobroci, wierności, łagodności i opanowania. Zrozumieliśmy dogłębniej, że daleko nam do tego ideału i jednocześnie, że Pan Jezus nie oczekuje od nas gotowej świętości, lecz poddania się działaniu Ducha Świętego, który jest przecież doskonałym Formatorem.

Niedzielne przedpołudnie rozpoczęliśmy Mszą św. Usłyszeliśmy w homilii o adwentowych oczekiwaniach, postawach i przewodnikach. Słuchaliśmy pełnego pasji „adwentowego” wołania proroka Izajasza „Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił”. W odróżnieniu od sobotniej części skupienia przyglądaliśmy się wszystkim wspólnotowym dziełom i „akcjom”, które prowadzimy. Gdy wybrzmiewały jedno po drugim (nasz Koordynator skrupulatnie je zbiera, a „Dział historyczny” dokumentuje) zobaczyliśmy jak niewielu, a tak wiele potrafi uczynić. Myśleliśmy o tym, co w nich dajemy z siebie i co otrzymujemy. Jak Pan nas zaskakuje. Jak buduje tę wspólnotę i ubogaca nasze osobiste życie. Przypomnieliśmy sobie i pogłębiliśmy jubileuszowe wątki (35 lat od powstania) w funkcjonowaniu i planach wspólnoty. W dyskusji pojawiło się kilka nowych dzieł.

 O wspólnych posiłkach, obiadach, kolacji, wyśmienitych deserach, życzeniach imieninowych solenizantom Kasi, Basi i

Andrzejowi i przemiłym towarzystwie nie ma już czasu opowiadać.

Podobnie o pięknej woskowej świecy i jej „miodowym” zapachu, darze od Poznańskiej WŻCH.

Takim oto „mocnym akcentem” włączyliśmy się w Adwent Kościoła, w nasz Adwent i…Adwent naszego Boga.

 

WŻCH35Białystok

5.12.2017