DOKUMENT KONCOWY ZGROMADZENIA KRAJOWEGO
WSPOLNOTY ZYCIA CHRZESCIJANSKIEGO W POLSCE
Otwock 16-19 maja 2019 roku

Zainspirowani adhortacją Papieża Franciszka Gaudete et exultate i owocami Zgromadzenia Światowego WŻCh w Buenos Aires, spotkaliśmy się z pragnieniem większej głębi i integracji w przeżywaniu charyzmatu Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego we współczesnym świecie, aby z większym męstwem i odwagą nieść światu to, co otrzymaliśmy.

Pogłębienie, dzielenie się, pójście ku
Delegaci potwierdzają płynące ze Zgromadzenia Światowego w Buenos Aires (por. Dokument Końcowy, pkt 22) poczucie wezwania do


• POGŁĘBIENIA naszej tożsamości poprzez wewnętrzne nawrócenie, które pozwala nam być bardziej wiernymi i troszczącymi się o nasz charyzmat we wszystkich jego wymiarach,
• pokornego DZIELENIA SIĘ z innymi darem duchowości ignacjańskiej, którego sami doświadczyliśmy poprzez nasze świeckie powołanie,
• PÓJŚCIA NAPRZÓD (WYJŚCIA KU), aby służyć najbardziej potrzebującym i siać ziarna miłosierdzia, radości i nadziei w świecie, aby bardziej naśladować Jezusa i pracować z Nim w budowaniu Królestwa.


Zadaniem wspólnoty rozumianej jako ciało apostolskie (począwszy od poszczególnych członków, poprzez wspólnoty podstawowe, lokalne po wspólnotę krajową) jest ciągłe przyglądanie się zachodzącym w niej procesom duchowym. W tym celu podjęliśmy i ciągle musimy podejmować kroki zmierzające do pogłębienia naszego charyzmatu, czyli sposobu życia oraz działania. Aby pełniej go realizować, powinniśmy dbać o coraz większą bliskość z Jezusem, ponieważ bez niej nasze relacje i aktywności nie będą mogły się rozwijać. Jako wspólnota ignacjańska ciągle uczymy się budowania pełniejszej relacji z Bogiem podczas Ćwiczeń Duchowych przeżywanych i przeprowadzanych w różnych formach. To one prowadzą nas ku Przymierzu, będącemu znakiem jedności z Bogiem i ze wspólnotą. Jedność ta wypływa z poznawania Boga i lepszego zrozumienia naszego charyzmatu i siebie nawzajem.


Podczas Zgromadzenia utwierdziliśmy się w przeświadczeniu, że jesteśmy wzywani do rozeznawania indywidualnego i wspólnotowego, przy użyciu różnych narzędzi i metod. Między innymi pomóc nam może metoda rozmowy duchowej (ESDAC – ćwiczenie wspólnego rozeznawania duchowego działań apostolskich – zob. załącznik).
Pamiętając o radości życia wspólnotowego, ale także o trudnościach, jakie nas spotykają, chcemy budować jedność w różnorodności. Jesteśmy odrębnymi osobami, niesiemy różne doświadczenia, mamy inne potrzeby, realizujemy bardzo odmienne zadania – łączy nas jednak wspólnota celu i sposobu działania, objawiającego się między innymi stosowaniem w praktyce życia wspólnotowego dynamiki: rozeznanie-posyłanie-wspieranie-rewizja. Różnorodność powinna zatem być naszą siłą, a nie przeszkodą w budowaniu jedności.

Konieczne, a zarazem wymagające ciągłej uwagi i podkreślania jest wychodzenie ku potrzebującym, dotkniętym różnego rodzaju ubóstwem (por. ZO 1, 4, 8, 12), biorące przykład z postawy Jezusa ubogiego i pokornego. Delegaci dostrzegli i sformułowali szereg elementów, które należy pogłębić w naszym wychodzeniu do innych, w tym między innymi uważność i wrażliwość na potrzeby ludzi, zaufanie Bogu, przekraczanie barier i uprzedzeń oraz przełamywanie schematów ograniczających naszą wyobraźnię miłości i miłosierdzia. Podkreślono znaczenie współpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli i dostrzegania działania Boga we wszystkich społecznościach, w których żyjemy i działamy.


Życie nasze ze swej istoty jest apostolskie (por. ZO 8), dlatego formacja w WŻCh powinna prowadzić ku apostolstwu i je wspierać. Dostrzegamy duże znaczenie projektów apostolskich mających charakter sieciowy, angażujących często przedstawicieli różnych wspólnot podstawowych i lokalnych lub osoby spoza WŻCh, wykorzystujących projekty międzynarodowe WŻCh lub włączających do współpracy inne wspólnoty narodowe (na przykład powstałe w ostatnich latach: Zespół ds. Rodziny i Grupa „Migracje” oraz projekty Zdrapka Wielkopostna, Zegar Rodzinny, rekolekcje „Spotkanie z Chrystusem”, Dostrzec Więcej).

Podejmowanie odpowiedzialności za wspólnotę


Po kilkuletnim, wieloetapowym procesie, którego kierunek został wyznaczony podczas poprzedniego Zgromadzenia Krajowego w 2015 roku, powstały dwa dokumenty: nowy statut i regulamin wspólnoty. Przyjmując je, Zgromadzenie uporządkowało kwestie do tej pory nieuregulowane oraz określiło nowe ramy funkcjonowania WŻCh w Polsce. Szczególną uwagę poświęcono relacjom między osobami posługującymi wspólnocie – koordynatorem, animatorem i asystentem kościelnym – a także zakresowi ich odpowiedzialności. Wprowadzenie w życie postanowień powyższych dokumentów postrzegamy jako jedno z istotnych wyzwań w najbliższych latach.


Ważne zadania stoją również przed Wspólnotą w zakresie zarządzania środkami pieniężnymi oraz odpowiedzialności finansowej członków WŻCh wobec wspólnoty krajowej i światowej. Warta rozważenia wydaje się propozycja, by fundusze podzielić na trzy części: odnoszące się do działalności statutowej, formacyjnej i apostolskiej. Rozwiązanie to mogłoby przyczynić się do wsparcia istniejących projektów i inicjatyw oraz tworzenia nowych.


Wdzięczni za dar Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego powierzamy się opiece Maryi, która prowadzi nas do swego Syna i ku naszym braciom, uczy zaufania Bogu, rozpoznawania Jego woli i odpowiadania na nią całym swoim życiem.

                                                                                                                                 Delegaci na Zgromadzenie Krajowe WŻCh Otwock 2019