REWIZJA  ŻYCIA  WSPÓLNOTY
 
Przebieg procesu:
1.      Wybór przedmiotu rewizji.
2.      Analiza sytuacji.
3.      Spojrzenie z perspektywy Ewangelii i naszego powołania na przedmiot naszej rewizji – modlitwa.
4.      Dzielenie się owocami modlitwy.
5.      Decyzje wynikające z przebiegu procesu rewizji (korekty planów, zaniechanie działania, włączenia kogoś do współpracy, itp.)
6.      Określenie terminu następnej rewizji.
 
O przedmiocie rewizji życia wspólnoty...

Budujemy naszą wspólnotę, aby wzrastała zgodnie z charyzmatem, którego istotą są: życie duchowe, życie wspólnotowe, zaangażowania.

 

W Kościele istnieje wiele wspólnot, ruchów, stowarzyszeń. My jesteśmy jednym z nich. Mamy długą tradycję, swoje normy  i  zasady. W nich zawarte jest doświadczenie wielu pokoleń, nie trzeba ich na nowo tworzyć, zwłaszcza, że mają potwierdzenie ze strony Kościoła – Stolicy Apostolskiej. Jest to więc Boża droga.

 

Jeśli znamy cel istnienia naszej wspólnoty, jesteśmy świadomi charyzmatu – szczególnej łaski otrzymanej od Boga po to, by dzielić się nią z innymi, to jesteśmy szczęśliwi, bo tego daru  nie marnujemy – w imieniu Boga  obdarowujemy nim innych ludzi.

 

Wspólnota otwiera się wtedy na działanie Ducha Świętego, na dary, których On obficie udziela każdemu według miary jego naczynia duchowego, każdemu według jego pragnień.

 

Św. Paweł w Liście do Galatów w rozdziale 5, wymienia owoce Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, cierpliwość, łagodność, uprzejmość.

 

Znając CD nr 316 „O pocieszeniu duchowym” wiemy, że jeśli głównym motywem działania jest miłość ku Stwórcy, to pocieszeniem duchowym są też łzy, żal, współczucie dla Chrystusa cierpiącego w innych ludziach, w świecie – jak również wzrost wiary, nadziei, miłości.



·       Czy żyjemy według tych zasad, według naszego charyzmatu?
·        Jaka jest żywotność, otwartość grupy na Ducha Świętego przejawiająca się np. 
ü      w  postępie w wierze?
ü      we  wzajemnych relacjach we wspólnocie podstawowej?
ü      we włączaniu się w działania Wspólnoty Krajowej, Lokalnej (ofiarowaniu  pomocy...)
ü      w przekraczaniu schematów ?
 
I.         ŹYCIE DUCHOWE.
 

Dla św. Ignacego życie duchowe polega na odkrywaniu i pielęgnowaniu pragnień, które Bóg nam daje.  Mamy odkrywać swoje pragnienia i powierzać je Bogu, a On je oczyści  i wypełni. Zdolność przynoszenia owocu zależy od  siły pragnienia. Trzeba marzyć, pragnąć, kochać. Ignacjański rachunek sumienia jest codzienną okazją, by poznawać swoje pragnienia i motywacje.

 

Pójście za swoimi najgłębszymi pragnieniami jest wejściem na drogę spełnienia,  przygotowaną przez Boga.


Jeśli nasze pragnienia znajdują swe wypełnienie na drodze w WŻCh, to może to potwierdzać, ze odnaleźliśmy tu  swoje powołanie.
 
Życie duchowe wspólnoty chrześcijańskiej – to widzenie i ocenianie doświadczeń w świetle wiary oraz dzielenie się tym z innymi:
 

1.      Dostrzeganie, że Bóg działa w nas, w naszym otoczeniu, w zdarzeniach.


·        Jak przejawia się nasza wiara w to, że Bóg działa w każdym człowieku, każdym z członków WŻCh?

·        Czy wierzę, że Bóg  działa we mnie?

 

2.      Widzenie świata jako stworzonego przez Boga, wszystkiego, co na nim jest, jako dar Boga dla nas, dla mnie.

 

·        Jak przyjmujemy dary Boga? Czy jesteśmy za nie wdzięczni?

 

3.      Zastanawianie się nad wydarzeniami wewnątrz wspólnoty, np.


·        Jak odczytujemy fakt, że ktoś wystąpił z grupy? Może jest to dla nas jakiś sygnał, jakieś przebudzenie?
·        Czy podejmujemy refleksję nad higieną psychiczną, gospodarowaniem czasem, gdy np. ktoś zachorował z przepracowania?

·        gdy  przeżywamy chwile trudne, strapienie -  nie potrafimy dostrzec Boga.

 

Co wtedy czynimy:


ü      opieramy się na tych osobach, które są w pocieszeniu?
ü      przypominamy  sobie reguły o rozeznawaniu duchów II Tygodnia ĆD?
ü      wracamy do reguł I Tygodnia ĆD, jeśli wspólnota trwa w grzechu, braku przebaczenia?

ü      udajemy, że nic się nie dzieje?

 

4.      Co dzieje się z wezwaniami dochodzącymi do nas z zewnątrz:

 

·        Jak są obecne  w naszym  przeżywaniu i działaniu wezwania z bliższego i dalszego otoczenia:


ü      „znaki czasu”, informacje ze świata, np. jakaś katastrofa?
ü      wezwania Kościoła – encykliki, listy pasterskie Papieża czy biskupów?

ü      sygnały dochodzące ze Wspólnoty Krajowej, Lokalnej, Światowej?

 

·        Czy je znamy, czy zatrzymujemy się nad poruszeniami z nich pochodzącymi?

 

·        Czy staramy się je odczytać w świetle Słowa Bożego?


·         Jak  wyciągamy z nich wnioski i wprowadzamy je w życie?
·         Czy dokonujemy rewizji?
 
Życie duchowe wspólnoty zależy od osobistej więzi z Jezusem każdego z jej członków oraz od relacji „ja – wspólnota”.
 
II.        ŻYCIE WSPÓLNOTOWE – BUDOWANIE WSPÓLNOTY
 

Życie wspólnoty to jej życie wewnętrzne, to podejmowanie poruszeń, impulsów, które przychodzą zarówno ze środowiska zewnętrznego, jak również wydarzeń z wewnątrz grupy. Jeśli sprawy nie są podejmowane, to wspólnota może stać się „duchową pustynią” czy też może  „dusić się we własnym sosie”.

 

Po tym poznają, żeście uczniami Moimi, jeśli miłość mieć będziecie jedni ku drugim” – mówi Pan Jezus  i modli się do Swego Ojca: „aby wszyscy stanowili jedno”.

 

Najpierw trzeba budować jedność z Bogiem i między sobą. To pozwoli Bogu wypełniać nasze pragnienia.  Jan Paweł II wTertio millennio ineunte zwraca uwagę na to, że zanim podejmiemy jakiekolwiek działania najpierw trzeba „budować duchowość komunii”.


 
1.     Spotkania
Jak wyglądają nasze spotkania? Czy dbamy o ich przebieg i dynamikę, m.in.:

·        nawiązanie do poprzedniego spotkania, podzielenie się współpracą z łaską w ciągu tygodnia (jeśli sprawa tego wymaga to modlimy się nią -  rozmawiamy o niej z Bogiem, podejmujemy decyzje i weryfikujemy je).

 

Spotkania nie są wtedy przypadkowe, a tematy nie są zastępcze.

 

·        określenie tematu, celu  i łaski danego  spotkania

 

·        podsumowanie (można wtedy zobaczyć, czy cel został osiągnięty)


 

2.     Relacje we wspólnocie, postawa dialogu

 

Zgubne dla grupy jest uciekanie od podejmowania spraw, czy konfliktów. Grupa funkcjonuje wtedy podobnie do człowieka,  który nie przebaczył. Jeśli nie ma wzajemnego pojednania – to jest wtedy zamknięcie, blokada, podejmowanie na spotkaniach tematów zastępczych, wzajemne pretensje nie wiadomo o co... Tak naprawdę jest to ucieczka od Pana Boga, bo grupa przestaje Go słuchać, trwa w doświadczeniu I Tygodnia CD i nie podejmuje współpracy z Jezusem.

 

Przebaczenie powoduje otwarcie się na siebie nawzajem i na innych ludzi oraz podejmowanie na serio zaangażowania, a nawet rozpoznanie misji - czyli odczytanie i podjęcie w życiu zadania danego nam od Boga.

 

Do wspólnoty powołuje Bóg, pociąga wewnętrznie daną osobę, która odczytuje, że to jest jej sposób życia i działania.

 

Osoby, które długo żyją we wspólnocie, dzięki bogatemu doświadczeniu, mogą być albo zaczynem, fermentem Bożego działania albo mogą siedzieć sobie w swoim ciepłym gniazdku, w jakichś skostniałych ramach i zwyczajach i nie pozwalają nic zmienić. Takie osoby mogą być siłą napędową albo hamującą rozwój wspólnoty.

 

Osoby nowe, które przybywają do wspólnoty, warto, by najpierw przyjrzały się i zasmakowały w stylu życia i działania takiej grupy. Zdarza się,  że nowe osoby odchodzą, bo może nie jest to ich droga  albo grupa zbyt skupiała się na sobie.


Bywa też tak, niestety, że grupę opuszczają długoletni jej członkowie, nawet po przymierzu. Jeśli odbywa się to w atmosferze napięć i konfliktów to trzeba poważnie się temu przyjrzeć.
·        Jak dbamy o rozwój więzi, o postawy dialogu w naszej wspólnocie?
 
3.     Planowanie i rewidowanie życia wspólnoty.
 

Warto co jakiś czas (najlepiej z góry określony­) dokonywać tzw. rewizji życia wspólnoty z pytaniami ukierunkowującymi modlitwę – np.

 

·        Co jest życiodajne w naszej wspólnocie?

 

·        Co widzimy jako złe, hamujące nasz rozwój?

 

Jeśli wspólnota angażuje się, podejmuje działanie wspólne – nawet doraźnie – to trzeba potem się zatrzymać, zreflektować nad tym doświadczeniem, powierzyć je Bogu na modlitwie. Istotnym wskaźnikiem podejmowanych działań, spotkań wspólnoty może być odpowiedź na pytania:

 

·        Jak zmieniły się nasze relacje? Jaka jest komunikacja między nami?


·        Czy tylko dyskutujemy, czy również potrafimy dzielić się odczuciami, poruszeniami, tym, co trudne?
·        Jak wzrosła nasza wiara, nadzieja, miłość?
·        Czy grupa jest otwarta na przyjęcie nowych osób?
·        Co zmienić, byśmy bardziej otworzyli się na siebie nawzajem i lepiej służyli innym?

Taki wspólnotowy rachunek sumienia pozwala dostrzec działanie Boga w tym, co podejmujemy. Możemy przyjrzeć się celom (być może je zweryfikować), ocenić i skorygować plany działania.


 

4.     Przejawy więzi ze wspólnotą lokalną, krajową, światową WŻCh - Przymierze


·        Czy mam świadomość uczestnictwa we wspólnocie lokalnej, krajowej, światowej?
·        Czy uczestniczę w spotkaniach krajowych?
·        Czy czuję się odpowiedzialny za dzieła wspólnoty, np. za istnienie biuletynu „Wspólnota w Misji” – czy go kupuję?
·        Czy poddaję swoje Przymierze rozeznaniu i  rewizji we  wspólnocie?
 
 
III.           Zaangażowania i udział wspólnoty w ich realizacji
 

Apostołowie głosili Dobrą Nowinę o zbawieniu przede wszystkim swoim życiem. My też tak mamy czynić. Ludzie pragną miłości, ale nie potrafią się na nią otworzyć. Bo jak  mają się dowiedzieć o miłości Boga, jeśli nikt im tego nie głosił, jeśli od nikogo tej miłości nie doświadczyli? Bóg pragnie innym udzielać się przeze mnie.


·        Czy ja też tego pragnę?
·        Czy pragnę być głosem Jezusa? Czy pragnę być Jego rękami?
·        Czy chcę pozwolić Bogu kochać innych przeze mnie?

·        Jakie były motywacje naszego zaangażowania? Dlaczego je podjęliśmy?


·        Jak przebiegało to działanie? Jaki owoc przyniosło nasze działanie?
·        Czy włączam wspólnotę w swoje działania?

·        Czy znam zaangażowania i zadania podejmowane przez innych członków wspólnoty?

 

·        Jak wspieram ich w realizacji tych zadań?


·        Czy pomagam innym w odkrywaniu ich talentów?
 

Jezus powiedział do swoich Apostołów i również do nas:


 
„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał - aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię Moje” (J 15, 16).
 
                                   Opracowała:
                                          Krystyna Seremak