Droga realizacji naszego zaangażowania w świecie
„Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity ..."
(J 15,5)
Abyśmy mogli wzrastać jako ludzie świeccy duchowo, społecznie i apostolsko, Wspólnota światowa i Narodowa rozpoznała jako ważne następujące środki, które mogą nam w tym dopomóc:

 

  • 1.Podjęcie trudu życia w świecie z Chrystusem w naszym życiu codziennym, czyli w obowiązkach, zadaniach, pracy, z tą świadomością, że w tym powołuje nas Bóg, obdarza darem przemiany (nawrócenia) oraz wzywa do bycia Jego świadkiem wobec ubogich i niesprawiedliwości społecznej
  • 2.Podjęcie rozwoju dojrzałego życia apostolskiego poprzez rozeznawanie konkretnych zaangażowań w życiu codziennym i społecznym, w których w sposób szczególny podejmujemy ich przemianę w zaangażowanie apostolskie
  • 3.Nasze zjednoczenie z misją Chrystusa, czyli apostolstwo, wyraża się w wewnętrznej trosce o ubogich i sprawiedliwość społeczną, w naszym świadectwie życia codziennego, prowadząc ku wcielaniu Chrystusowej miłości, poprzez konkretne działania apostolskie, w różnorodne formy ubóstwa i niesprawiedliwości, dotykające człowieka i społeczności
  • 4.Troska o świat i budowanie Królestwa Bożego zachęca nas do rozwijania wartości osobowych, społecznych oraz umiejętności zawodowych tak, aby nasze zaangażowanie i świadectwo apostolskie było coraz bardziej kompetentne i konkretne
  • 5.Podjęcie sakramentu małżeństwa jako dynamicznego daru stałej, rozwijającej się miłości między małżonkami, rodzącego nowe życie i troskę o pełny rozwój naszych dzieci, prowadzącego do świadczenia naszą miłością małżeńską i rodzinną wobec potrzebujących
  • 6.Coraz dojrzalsze jednoczenie się z działaniem Chrystusa w nas i w zmieniającej się rzeczywistości świata rozwijając postawę codziennego rozeznawania, ku czemu Chrystus prowadzi nas wewnętrznie, w naszej codzienności i zaangażowaniu w świat, szczególnie poprzez rewizję życia prowadzącą do integracji naszego życia z wiara
  • 7.Rozwój stałej postawy nawrócenia, abyśmy grzechy, słabości, ograniczenia, zarówno osobiste, wspólnoty jak i społeczne, przeżywali w miłosierdziu Boga, wprowadzając miłosierdzie w życie osobiste, wspólnotowe i społeczne. Dopomagają nam w tym między innymi sakrament pokuty [pojednania] i Eucharystia
  • 8. Skoncentrowanie na życiu Eucharystią tak, aby Chleb Życia, który otrzymujemy, był chlebem Życia dla innych, a codzienność stawała się Eucharystią. W praktyce oznacza to pogłębiony udział w Eucharystii niedzielnej i ile razy to możliwe, dodatkowo w ciągu tygodnia.
  • 9.Ważnym środkiem rozwoju naszego powołania są „Ćwiczenia duchowne" św. Ignacego. Dążymy do tego, aby nasz rozwój indywidualny i wspólnotowy oraz zaangażowanie apostolskie, dokonywały się w dynamice pedagogiki ćwiczeń duchownych. W praktyce zakłada to troskę, aby nasze życie osobiste, spotkania we wspólnocie, spotkania formacyjne, dni skupienia, seminaria, rekolekcje i zaangażowania apostolskie były realizowane z uwzględnieniem procesu ćwiczeń duchownych
  • l0. Rozwój naszej jedności z Chrystusem poprzez modlitwę, abyśmy dzięki kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, żyjącego i działającego w nas i w świecie dzisiaj, urzeczywistniali Jego styl życia i działania. Zakłada to troskę o pogłębianie naszej codziennej modlitwy oraz o to, aby codzienność stawała się modlitwą
  • 11.Abyśmy mogli iść coraz bardziej za Chrystusem ubogim, troszczymy się we wszystkich wymiarach naszego życia o jego prostotę. Dzięki wewnętrznej wolności stajemy się bardziej dyspozycyjni wobec działania Ducha świętego i potrzeb ludzi w zmieniającej się sytuacji naszego życia w świecie
  • 12.Pomocą w naszym rozwoju jest również kierownictwo duchowe, które dokonuje się poprzez: wspólnotę, ćwiczenia duchowne oraz ewentualne spotkania z kierownikiem duchownym
  • 13.Podjęciem zaangażowania w życie i działalność wspólnoty podstawowej, które pogłębia nasza dojrzałość w życiu duchowym, społecznym, eklezjalnym i apostolskim, kształtując motywacje, postawy i działania w duchu Ewangelii i nauki Kościoła
  • 14.Pogłębiamy naszą miłość do Maryi jako Tej, która jest dla nas wzorem wcielania Jezusa Chrystusa w świat. Ona uczy nas dojrzałego pośredniczenia w przekazywaniu życia i zbawienia człowiekowi i społecznościom