Beata Żukowska

„Maryja w misterium Kościoła”

 

         W średniowiecznej sztuce sakralnej znana jest ciekawa figura Maryi – jako królowej z koroną na głowie, ubranej w złocisty płaszcz; na ręku trzyma Ona Dzieciątko Jezus, ramiona Maryi rozchylają równomiernie Jej płaszcz, pod którym widać gromadkę ludzi. Są tam ukazani przedstawiciele wszystkich ówczesnych stanów – papież, biskup, mieszczanie i rzemieślnicy, szlachta i lud, kobiety i mężczyźni. Ta stara figura pięknie ukazuje rolę, jaką Maryja pełni w historii Zbawienia. Ona jest Matką Jezusa i Matką Kościoła, bo bierze wszystkich w opiekę pod swój macierzyński płaszcz. Pod płaszczem Jej opieki jest miejsce dla każdego z ludzi.

         O Maryi wiemy niewiele; urodziła się przed 20r.p.n.e., a zmarła po 30r. n.e.,  była Żydówką, nazywała się Miriam, co znaczy „umiłowana przez Boga”, „miłująca Boga” lub „piękna” ( po polsku, tylko do Niej tyczy się imię „Maryja”, dla odróżnienia od imienia Maria, popularnego w naszym kraju).

         Najstarsze świadectwo biblijne o Maryi zawarte jest w Liście św. Pawła do Galatów z ok. 57r. : „Gdy nadeszła pełnia czasów, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4,4). Biblia stwierdza dziewictwo Maryi przed, w trakcie i po narodzeniu Jezusa; to potrójne dziewictwo Maryi określa się terminem „zawsze dziewica” – Aeiparthenos (gr.) – semper virgo (łac.).

         Dopiero na Soborze w Efezie w 431r. nadano Jej oficjalnie tytuł „Matka Boża” ( Theotokos – gr., Mater Dei lub Dei Genitrix – łac.); tłumacząc, że z Niej narodziło się święte ciało ożywione duszą rozumną, które substancjalnie połączyło się ze Słowem Bożym, o którym mówimy, że narodziło się według ciała. Wcześniej obawiano się pogańskiego rozumienia tego tytułu i porównywania z matkami pogańskich bożków.

Maryja jest Matką Boga – Człowieka przez jego ziemskie życie i na zawsze. Ich macierzyńsko – synowskie odniesienia kryją w sobie tajemnicę wyjątkowej bliskości. Łączność Matki z Synem – w dziele zbawienia świata – jest widoczna od chwili dziewiczego poczęcia Jezusa Chrystusa, za sprawą Ducha Świętego, aż do Jego śmierci na krzyżu.   Chrześcijaństwo od wieków poszukuje najpiękniejszych słów, by głosić godność Maryi – Matki Boga ( wypowiedzi świętych, poetów).

 Mówi się o Niej najchętniej za pomocą obrazów Pisma św. Starego i Nowego Testamentu. Jest więc Maryja – nową Ewą, arką Przymierza, świątynią, archetypem Kościoła... Autorzy hymnów wykorzystują mnóstwo obrazów i symboli, mając przy tym świadomość, że te alegorie nie są w stanie w sposób adekwatny wyrazić tajemnicę Bożego macierzyństwa.

         Kościół wychwala Maryję za jej wiarę – mądrą i heroiczną. W niej widzi model życia do końca oddanego Bogu, wzniosły wzór posłuszeństwa swemu Panu oraz wiernego kroczenia Jego śladami.

Matką Kościoła ogłosił Maryję papież Paweł VI  21.11.1964r. na zakończenie III sesji Soboru Watykańskiego II ( liturgiczne święto NMP Matki Kościoła obchodzimy w poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego) – „ Na chwałę Matki Bożej i ku naszemu pokrzepieniu, ogłaszamy Najświętszą Maryję Pannę Matką Kościoła, to jest Matką całego ludu Bożego, zarówno wiernych, jak i pasterzy, którzy nazywają Ją najukochańszą Matką. Pragniemy, by pod tym najmilszym tytułem od tej chwili Dziewica – Matka była jeszcze bardziej czczona i wzywana przez lud chrześcijański”.

Dzięki temu tytułowi jest Ona Matką wszystkich wiernych i wszystkich pasterzy. Maryja jest Matką Kościoła, ponieważ:

  •        Dała światu Chrystusa – Głowę Kościoła i służyła Mu całe życie
  •        Na wiele sposobów przyczynia się do wzrostu Kościoła
  •        Współcierpiała z Jezusem dla naszego zbawienia
  •      Jest naszą matką duchową – w porządku łaski – z macierzyńską troską towarzyszy ludziom, chroni przed złem, wstawia się za nami – potwierdzają to wszystkie objawienia maryjne na świecie (Pośredniczką, Orędowniczką, Pocieszycielką) Maryja jest dla całego Kościoła wzorem wiary, która przejawia się w całkowitym posłuszeństwie wobec zamiarów Boga, nadziei i miłości do Boga i do każdego człowieka. Jest Ona nieodłącznie związana z Kościołem, jego najdoskonalszym członkiem i wzorem.

W rozmowie z młodzieżą należy podkreślać (wyjaśniać), że całą swoją świętość Maryja zawdzięcza  zbawczej mocy Jezusa Chrystusa – Jej macierzyństwo względem Kościoła nie umniejsza jedynego pośrednictwa Jezusa Chrystusa, ale ukazuje Jego moc.

Pobożność maryjna jest pełną czci i aprobaty odpowiedzią na historiozbawcze posłannictwo Maryi. Wyraża się ona w aktach podziwu i czci, uwielbienia i dziękczynienia, zaufania i błagania o wstawiennictwo orz w naśladowaniu Jej wzoru. W swym najgłębszym rdzeniu pobożność maryjna jest oparta na tajemnicy Wcielenia.