WŻCH POLSKIE CZY WŻCH W POLSCE?

18 kwietnia 2021 r. modliliśmy się na cyklicznej, wspólnotowej Mszy Świętej o godz. 15:00 w parafii pw. św. Stanisława Kostki w Dolinie Cisów. Eucharystię koncelebrowali ks. bp Henryk Ciereszko - sympatyk duchowości ignacjańskiej, o. Paweł Bucki SJ oraz ks. dk. Łukasz Wysocki SJ. Po Mszy Św. koordynator Sylwia Szliserman i animator Danuta Djakonow – odpowiedzialne za naszą wspólnotę lokalną - zaproponowały spotkanie pt.: „WŻCh Polskie czy WŻCh w Polsce?”. Na wstępie została przedstawiona historia Światowej WŻCh oraz Polskiej WŻCh. Następnie pochyliliśmy się w medytacji nad tekstem z Ewangelii J 17, 23. Podzielono nas na trzy grupy, w których dzieliliśmy się tym, co poruszyło każdego z nas podczas medytacji oraz odpowiadaliśmy na przygotowane przez prowadzące pytania. Zobaczyliśmy, że Jedności doświadczyliśmy - i ciągle doświadczamy przez wzajemną modlitwę, śledzenie wiadomości, filmy, w tym o Wspólnocie, poprzez spotkania z ludźmi z innych wspólnot w Polsce. Doskonałą ku temu okazją stało się wspólne świętowanie jubileuszu 35-lecia WŻCH w Białymstoku oraz w Lublinie. Zorganizowaliśmy pielgrzymkę wspólnotową do Rzymu. Tam spotkaliśmy się z odpowiedzialnymi za Rzymską WŻCh i poznaliśmy część członków Rady Światowej. Było to dla nas bardzo budujące i przybliżające. W Białymstoku gościliśmy również wspólnotę z Anglii oraz zaangażowaliśmy się w realizację programu MAGIS w Supraślu podczas Światowych Dni Młodzieży. Letnie Seminarium, kurs dla kierowników duchowych oraz warsztaty dla animatorów stwarzają doskonałą płaszczyznę do wzajemnego poznania i wymiany doświadczeń. Mówiliśmy, że wiedza o wspólnocie zachęca do głębszego rozwoju i uwrażliwia bardziej na wspólnotę w szerszym wymiarze. Poznawanie życia świętych z Sodalicji Mariańskiej (historia WŻCh) budzi wewnętrzną jedność ze wspólnotą i zachęca do naśladowania. Poprzez otwartość i zainteresowanie innymi wspólnotami czerpiemy radość z jedności, choć dostrzegamy różnice. Te doświadczenia wnoszą w nasze życie chęć uczenia się i bycia otwartym na inność.

Zastanawiając się nad tym "co paraliżuje?" dostrzegliśmy w naszych grupach, że to brak poczucia własnej wartości, brak tożsamości, brak odwagi i brak wiedzy nie rozwija i prowadzi do wycofywania się z dzielenia się, brania odpowiedzialności itd. To był bardzo ważny punkt, bo takie wycofywanie się może nas zatrzymać na drodze poznawania innych wspólnot. Na forum światowym poważną barierą jest znajomość języków oraz dzieląca nas odległość. W jednej z grup dzielenia, ku naszej radości, wziął udział ks. bp H. Ciereszko. W podsumowaniu wybrzmiało jak ważna jest jedność w różnorodności we wspólnocie, nie tylko białostockiej, krajowej, ale też światowej. Powinniśmy sobie częściej uświadamiać, że należymy do większej całości. Że gdzieś na drugim końcu świata są wspólnoty, które również idą drogą duchowości ignacjańskiej. Spotkanie zakończyło się podziękowaniem biskupowi za czynny udział w naszym spotkaniu oraz zapewnieniem z jego strony o obecności w kolejnych naszych spotkaniach, jeżeli będzie to tylko możliwe. Zakończyliśmy wspólne bycie razem modlitwą. Czas, który darowaliśmy sobie nawzajem w czasie epidemii, obostrzeń pokazał nam jak bardzo tęsknimy za wspólnotowym dniem skupienia, spotkaniem integracyjnym czy, tak po prostu, za fizycznym byciem ze sobą.